(Cut) Change #ลฉเปลี่ยน Chapter 6

          

            เคร้ง
            โคมไฟบนหัวเตียงถูกปัดลงจนแตกกระจาย จงแดส่ายหน้าผิดหวังกับชานยอลคนนี้ที่เขาไม่เคยเห็น บทสนทนาดุเดือดจบลงเมื่อคนตัวเล็กหันหลังเตรียมเดินหนีออกจากห้อง แต่ก็ไม่วายโดยฉุดแขนอีกรอบ คราวนี้จุดจบไม่ใช่อ้อมแขนแกร่งแต่เป็นเตียงนอน
            “จะทำบ้าอะไร ชานยอล!” จงแดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆคนตัวสูงก็ขึ้นคร่อม
            “ก็เคยจะให้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?”
            “ปะ ปล่อยนะ มันไม่ตลกนะชานยอล!” จงแดพยามเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ไม่พ้น ชานยอลจัดการล็อคแขนคนตัวเล็กไว้ ใบหน้าหล่อก้มลงจูบซอกคอขาวก่อนแปรเปลี่ยนเป็นใช้ลิ้นร้อนไล่เลียขึ้นไปจนถึงใบหู การกระทำรุนแรงและป่าเถื่อนทำให้จงแดยิ่งร้องไห้ออกมา สัมผัสหวาบหวิวที่เคยอยากมันอย่างเต็มใจ ในตอนนี้กลับรังเกียจที่จะรับมัน
            “ฮึก ยะ หยุด อื้อ” ริมฝีปากบางถูกครอบครองพร้อมกับมือถูกปล่อยให้เป็นอิสระ จงแดใช้ทั้งสองข้างเพื่อทุบบนไหล่หนาจนอีกฝ่ายหมดความอดลุกขึ้นกระชากสายไฟจากโคมไฟขึ้นมา
            “นายอย่ามาทำอะไรบ้าๆนะ!” ขาเรียวถูกลากกลับมาหลังพยามตะเกียกตะกายหนี ชานยอลจัดการใช้เส้นยาวสีดำมัดแขนคนตัวเล็กเอาไว้ ก่อนถอดเสื้อตัวเองออก ถ้าเหตุการณ์ตอนนี้เกิดจากความตั้งใจของคนตัวเล็กด้วย จงแดคงหลงใหลไปกับมัดกล้ามและหน้าท้องแกร่ง
            “อื้อ” คนตัวสูงก้มลงจูบคนใต้ร่างอีกครั้ง คราวนี้ชานยอลใช้ลิ้นควานหาความหอมหวานในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ มือทั้งสองข้างลูบไล้ผิวเนียนภายใต้เสื้อยืด พอรู้ว่ามันคืออุปสรรคขั้นแรกก็จัดการฉีกมันออก
            แคว้ก
            “พะ พอ อ๊า” เสียงครางของคนใต้ร่างดูน่าสนใจมากกว่าน้ำตาบนแก้มเนียนหลายเท่า ชานยอลระดมจูบทั่วยอดอก ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนล่ามลงมาเรื่อยๆจนฝ่ามือข้างขวาสอดผ่านเนื้อกางเกงเข้าใปจับส่วนอ่อนไหวได้สำเร็จ
            “อ๊ะ…” น้ำใสไหลออกจากดวงตาคู่สวย จงแดอยากจะดิ้นให้หลุดพ้นแต่กลับกลายเป็นว่าเพิ่มความรุนแรงให้กับตัวเอง ชานยอลไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำว่าข้อมือของเขามันจะแดงแค่ไหน ไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บและรู้สึกเสียใจยังไง
            ร่างกายเขาต่างหากที่อีกคนให้ความสนใจ
            จูบดูดดื่มถูกยัดเยียดให้จงแดอีกครั้ง พร้อมกับกางเกงและชั้นในบนร่างกายค่อยๆหายไป จงแดอายเกินกว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายหลังจากรู้ตัวว่าร่างกายเปลือยเปล่า เพราะงั้นจึงหลับตาไว้ แม้จะโดนฝ่ามือหนาไล่สัมผัสตามผิวเนียน  
            “ไม่เจ็บหรอกคนดี” น้ำเสียงอ่อนโยนกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา “เราจะเป็นของกันและกันไม่ว่าจะร่างกาย… หรือหัวใจ”
            “ได้โปรดชานยอล อ๊า ขะ ขอร้องละ อ๊ะ” ส่วนอ่อนไหวถูกริมฝีปากร้อนครอบงำอย่างรวดเร็ว สติของจงแดเริ่มเลือนหาย คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกใหม่ที่มาพร้อมความเสียวซ่าน แม้ใจจะสั่งให้หยุดแต่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าร่างกายกำลังทรยศ
            “อ๊า… อา” ชานยอลใช้ริมฝีปากเลียแท่งเนื้อร้อนอย่างชำนาญ มือหนาก็จัดการถอดกางเกงตัวเองตัวเองไปด้วย แท่งเนื้อใหญ่โตโผล่ออกมาเมื่อไร้เนื้อผ้า จงแดเบี่ยงหน้าหลบเพราะไม่ต้องการจะเห็นมัน เขาไม่อยากนึกเลยว่าต่อจากนี้ตัวเองจะเจอกับอะไร
            “ฮึก เจ็บ!” จงแดตะโกนลั่น เมื่อจู่ๆช่องทางหลังก็โดนนิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไป “ชานยอล อย่ายุ่งกับมัน!” จงแดร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาไหลลงมา ขาเรียวถูกจับแยกออกว้างก่อนร่างกายกำยำจะแทรกเข้าตรงกลาง
            “จงแด อย่าดิ้น!” ชานยอลดึงนิ้วออกมาและจับคนตัวเล็กเอาไว้ ข้อมือเนียนมีรอยแดงจนเขานึกสงสาร แต่ความต้องการก็มีมากเหมือนกัน “จงแด!” เหมือนว่าอารมณ์จะอยู่เหนือสิ่งอื่นใด ชานยอลไม่รู้ตัวเลยว่าแรงจับคนใต้ร่างเยอะแค่ไหน
            “ปล่อย! อื้อ” ชานยอลจูบปิดปากคนอวดเก่งไว้ เหมือนว่าจูบของเขาจะดูดกินพลังของคนตัวเล็กไป เมื่อจงแดเริ่มอ่อนลง ชานยอลก็เลื่อนมือไปกดขาเรียวที่แยกอยู่ไว้ก่อนจะสอดแทรกความเป็นชายเข้าไปโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว
            “อ๊ะ…ชานยอล! จะ เจ็บ อ๊ะ…”
            “อื้มม ตัวเล็ก นะ แน่น” ช่องทางคับแน่นเพราะไม่มีใครเคยใช้งาน ตอดรัดแก่นกายของคนตัวสูงได้ดีจนเขาเริ่มหลงใหล ชานยอลมัวเมาไปความบริสุทธิ์ที่หาไม่ได้จากแบคฮยอนจนเผลอเพิ่มแรงกระแทกโดยไม่ปรึกษาคนไม่เคยมีประสบการณ์
            “ฮึก จะ เจ็บ” จงแดปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาพร้อมกับความรู้สึกหลากหลาย “อ๊า” ชานยอลเคยสัญญาว่าจะอ่อนโยนกับเขาเมื่อถึงวันนั้น…. ไม่มีแล้ว ปาร์คชานยอลคนนี้เอาแต่ใจเหลือเกิน ทุกสัมผัสเข้าออกล้วนแต่สร้างความเจ็บปวดให้จงแด ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ
            จงแดเลิกขัดขืนเมื่อรู้ว่าไร้ประโยชน์คนตัวเล็กปล่อยร่างกายให้คนตัวสูงเชยชมทุกส่วน หลับตาลงอย่างทรมานทุกครั้งที่แกนกายใหญ่กระแทกเข้าไป เขาเจ็บ เจ็บเจียนตาย…  ช่องทางหลังฉีกขาด ครั้งแรกของเขาไม่เป็นอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด ไร้ซึ่งความอ่อนโยนและไร้ซึ่งความเต็มใจของเขา คงมีแค่คนควบคุมเกมส์เท่านั้น ชานยอลเต็มใจมอบสัมผัสป่าเถื่อนนี้ให้เขา โดยที่เขาไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด
            “อ๊ะ… อ๊า…” ถึงอย่างนั้นก็เกลียดตัวเองที่ปล่อยเสียงครางน่าอายออกมา ชานยอลเร่งจังหวะความเร็วขึ้นตามความต้องการ จงแดไม่มีทางเห็นใบหน้าหล่อของคนบนร่างว่าดูยั่วยวนขนาดไหน คนตัวเล็กไม่แม้แต่ลืมตาขึ้นมามองคนย้ำยีความความรู้สึก
            “อื้มม” เสียงทุ้มครางออกมาอย่างพอใจ แตกต่างจากคนใต้ร่าง ชานยอลก้มลงดูดดึงความหวานจากยอดไตสีชมพูอย่างหื่นกระหาย มือข้างซ้ายจับขาเรียวเอาไว้ระหว่างควบคุมจังหวะกระแทก ข้างขวาเอื้อมขึ้นแกะสายไฟออกจากข้อมือขาว แล้วเลื่อนลงมาจับส่วนอ่อนไหวคนตัวเล็กก่อนออกแรงรูดขึ้นรูดลงตามอารมณ์ที่พุ่งขึ้น
            “อ๊า… มะ ไม่ไหว” จงแดปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาจนเลอะหน้าท้อง ตามด้วยชานยอล คนตัวสูงปล่อยน้ำรักในช่องทางหลัง ความแซะทำให้ช่องทางหลังของคนตัวเล็กสอดใส่ง่ายยิ่งขึ้นขึ้น อีกครั้งและอีกครั้งที่จงแดถูกคนตัวสูงทำร้าย
            “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า งื้ออ อ๊า”

            ร่างกายของเขา ความรักของเขา และหัวใจของเขา ทุกอย่างมันพังหมดแล้ว











( NC น้อยนิด / กลับไปอ่านต่อในเว็บน๊าา)
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1424333&chapter=7